W średniowieczu do ważnych zadań przygotowywano wyłącznie chłopców. Dziewczynkom nikt nie zlecał kierowania państwami, podejmowania wielkich decyzji, prowadzenia wojny ani fundowania uniwersytetów. Tym bardziej najmłodszej w rodzinie.

A jednak.

W 1384 roku, mając zaledwie 11 lat, Jadwiga Andegaweńska została KRÓLEM Polski. Nie królową, tylko właśnie królem (tak, w tej formie, bo Polska potrzebowała władcy z pełnią władzy). Dwa lata później wyszła za mąż za pogańskiego księcia litewskiego Władysława Jagiełłę, który dla niej i dla wiary chrześcijańskiej przyjął chrzest, a wraz z nim ochrzczono całą Litwę.

Jadwiga zarządzała państwem, mediowała w sporach (słuchał się jej nawet papież!), rozwiązywała konflikty z Krzyżakami, sprzedała swoje królewskie klejnoty, aby odnowić Uniwersytet Krakowski (dziś Jagielloński), opiekowała się ubogimi i chorymi, zakładała szpitale.

Zmarła w 1399 roku, w wieku zaledwie 25 lat, przy porodzie pierwszej córeczki. Świętą ogłosił ją św. Jan Paweł II w 1997 roku w Krakowie. To jedna z największych postaci w historii Polski. I jedna z naszych najukochańszych świętych.