Niewiele jest świętych, które w jednym życiu przeszły wszystkie stany kobiecego powołania: dziewczyny, narzeczonej, żony, matki, wdowy i mniszki. Błogosławiona Jolanta je przeszła. I w każdym była święta.

Urodzona ok. 1244 roku jako węgierska królewna, córka króla Béli IV, siostra św. Kingi i bł. Małgorzaty Węgierskiej, siostrzenica św. Elżbiety Węgierskiej. Wychowała się w jednej z najświętszych rodzin średniowiecznej Europy. Jako kilkuletnia dziewczynka została wysłana na polski dwór w Krakowie — pod opiekę siostry Kingi i jej męża Bolesława Wstydliwego i tam wzrastała w klimacie głębokiej wiary.

Wyszła za mąż za Bolesława Pobożnego, księcia wielkopolskiego. Nazwiska wszystkich trojga małżonków z tej rodziny: Pobożny, Wstydliwy, Święta mówią same za siebie. Razem z mężem zakładali klasztory, wspierali ubogich, budowali szpitale, dbali o edukację. Urodziła trzy córki: Jadwigę, Annę i Elżbietę, wszystkie wychowane w głębokiej pobożności.

Gdy w 1279 roku straciła męża, nie poddała się. Wraz z córką Anną wstąpiła do klasztoru klarysek; najpierw w Starym Sączu razem z siostrą Kingą, potem w Gnieźnie, gdzie została ksienią. Tam zmarła 17 czerwca 1298 roku w opinii świętości.

W 1827 roku papież Leon XII ogłosił ją błogosławioną. W Wielkopolsce i Gnieźnie do dziś czczona pod imieniem Jolenta.